Öyle özel bir ülkede yaşıyoruz ki kimileri top patlasa istifini bozmuyor kimisi hep endişeli… Kiminin rahatı hiç bozulmuyor kimi hep rahatsız…
Böyle bir ortamda ‘laiklik’ adına, ‘ulusal değerler’ adına, ‘ulusal egemenlik ve toprak bütünlüğü’ gibi daha yüce değerler adına endişeli aydınların yaşadığı Kadıköy, Çankaya ve Alsancak gibi semtler son yıllarda hep rahat, neşeli, canlı, renkli… Gereğinden fazla hem de!
Aynı rahatlık ‘fon vurgunu’ hadisesi ortaya çıkana kadar son yılların yükselen semtlerinde de vardı; Fatih’te, Üsküdar’da, Eyüp’te de insanlar kendi iktidarlarının keyfini yaşıyordu. Son olaylar onların keyfini biraz kaçırdı; ‘Ne oluyor, niye oluyor, nasıl oluyor’ sorularıyla ‘Bizde yolsuzluk, haksızlık olmaz!’ duygusundan/konforundan uzaklaştı muhafazakar kitleler…
Keyfi hiç kaçmayan ya da kaçmamış görüntüsü veren bir grup daha var; televizyon kanallarında kurum kurum kasılan yorumcular grubu… Hepi topu 30-40 kişiden oluşuyor bu grup... Kimi muhalif kimi muvafık; iktidar adına konuşanlar da muhalefet edenler de her şeyi bilen, her şeyden haberdar olan, herkesçe bilindiklerini ve kabul gördüklerini sanan tipler bunlar. Kimi iktidarı kimi muhalefeti yüceltmek, masum göstermek, şakşakçılık yapmak misyonuyla milletin karşısına çıkıyor.
Ama karşılarında millet var mı? Karşılarındaki millet onları ciddiye alıyor mu?
Cevap, hayır!
Ya da büyük oranda hayır! Kimse onları pek dinlemiyor, sevmiyor, değer vermiyor!
‘Ağır otursa batman gelecek’ bu tipler her gün, her konuda ahkam kestikleri için özgül ağırlıklarını, saygınlıklarını, ‘marka değerleri’ni yitiriyorlar…
(Hakkını yemek istemem; bu tipler içinde iyi haber alan, yorum yapabilecek entelektüel donanıma sahip olan, görmüş geçirmişliğiyle orada olmayı hak eden gazeteciler ve aydınlar var şüphesiz. Ama onların da sürekli ekranda olmaları onlar adına da hitap ettikleri kitle adına da bir kayıp.)
‘Karşılarında millet yok’ demem de boşuna değil; zira günümüz gençliği televizyon izlemiyor... Bu, çok net. Hem bahsettiğim ekran tipleri için hem de onlar dolayımıyla siyasi kâr elde etmeyi umanlar için bu uyarım. Gençler televizyon izlemiyor, ekrandakilerin ‘müşterisi’ 50’sini aşmış sınırlı bir kitleden ibaret.
(Gençlerin televizyon izlemediğinin bir kanıtı: ‘Ahmet Hakan kimdir?’ sorusuna verilen doğru cevap oranı yüzde 10! ‘Koskoca’ Ahmet Hakan’ı bile kimse tanımıyor! (Bu, memlekete millete bir faydası olmayan birisini tanınmaması aslında ‘iyi’ bir haber; tanımayanların İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü öğrencileri olması ise ‘kötü’ haber!) Bir zamanların kudretli ismi Ertuğrul Özkök’ü ya da o kadar güçlü olamamış olmasına rağmen ekranların gediklisi olmayı ‘başarmış’ eskinin İslamcısı, yeni dönemin Hürriyet yazarı Abdülkadir Selvi’yi veya benzerlerini katmıyorum bile…O kadar yani!)
Bu sebeple televizyon kapatmak, kayyım atamak, ‘Saç çıkaran tarak’ haberleri yayınlatmak iş değil…
Ama yine böyle ortamda Kadıköylüler ya da Fatihliler gibi bütünüyle gamsız olmak da iş değil… Bu ülke için kimimiz farklı alanlarda büyük mücadeleler verirken kimimizin sadece nutuk atması hiç adil değil. Memleket için kim hangi sorumluluğu üstlenmişse o sorumluluğun gereğini yerine getirmeli, işini en iyi şekilde yapmalı… Bana dokunmaz, beni ilgilendirmez modu kimseye bir şey kazandırmaz. Muhalif-muvafık siyasetçi, televizyoncu, gazeteci, bürokrat.. herkes ülkenin menfaati için sorumluluk üstlenmelidir.
(Serhat Ramay’ın ‘Keyfine bak hocam, biraz rahat ol!’ uyarısına istinaden daha ‘gamsız’ bir yazı yazma niyetiyle oturduğum bilgisayar başından yine ‘endişeli’ bir yazı yazmış olarak kalkıyorum! Heyhat!)




